14-10-06

De Weg (Guus Meeuwis)

Ik kan nauwelijks wat zien
Door de waas van m'n ogen,
lijkt alles gelogen
Al het mooie lijkt dood
Ik heb zelfs de kracht niet, om op te geven
Al wil ik het niet, het leven gaat door


We leefden ons leven, om samen te sterven
De bergen beklommen, en de dalen gedicht
In het diepst van de nacht, zelfs de zon laten schijnen
Niets wat niet kon, en niets was te veel

We wilden geloven, in het eeuwige leven
Ons samen verscholen, en wanhopig getroost

We hebben de waarheid zo diep als 't kon begraven
'k Was één met een engel, zolang het mocht


Waar jij verscheen, scheen de zon met je mee
Geen tijd voor verdriet, maar elke dag omarmt
En altijd vrolijk, hoe jij dat voor elkaar kreeg
Met oneindig veel moed; 't leven is niet fair

De dans gedanst op een zilveren tapijt
Met jou dicht bij mij, de verloren tijd beweend
Doelloos verzonken, en dronken en niets dat niet mocht
Wij twee door de tijd, de tijd heen, midzomernachtdroom

Waar jij verscheen, scheen de zon met je mee

Geen tijd voor verdriet, maar elke dag omarmt
En altijd vrolijk, hoe jij dat voor elkaar kreeg
Met oneindig veel moed; 't leven is niet fair


Jouw stralende lach, en je mooie gedichten
Jouw tedere woorden, je onverwoestbaar krachtige wil
Je hebt je noodlot, steeds het hoofd geboden
Tot het eind geloofd in, jouw idee van geluk, jouw idee van geluk


Ik ga niet weg, ik heb nog wat tijd gekregen
Zal altijd maar doorgaan, tot aan het eind
Ik heb je voor altijd, m'n hart gegeven
Ik draag je bij mij, tot het licht straks dooft
Ik draag je bij me, tot het licht straks dooft

15:59 Gepost door Schwung | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

De weg mooi gedicht!

PS ik ban niet weg maar verhuisd met mijn blog naar mijn website: www.mjsmets.be!
groetjes
MJ

Gepost door: MJ | 31-10-06

De commentaren zijn gesloten.